آدمی همواره سعی کرده است که با دخالت در اکوسیستمها به نفع خود تغییراتی در آنها ایجاد کند و پدید آورنده اکوسیستمهای جدید و مناسب ( برای خودش ) باشد ( ایجاد مزارع، دریاچه های مصنوعی و ... ). انسان به ساده تر کردن اکوسیستمها می پردازد؛ زمین را از وجود گیاهان ناخواسته پاک می کند و گیاهان خاصی را جانشین انواع مختلف می سازد. این نوع گیاهان ( گندم، برنج، مرکبات و ... ) را خودش مصرف می کند و اگر مقداری از آنها را به دامها می دهد، باز به خاطر آن است که می خواهد از گوشت و ... آنها استفاده نماید. در این میان انواعی از مصرف کنندگانی که ممکن است در غذای او سهیم باشند را به طریق رقابت از میان می برد؛ او تمایلی ندارد که از سیب درختش نوزاد حشرات استفاده کنند، روباه مرغ و خروسش را بگیرد، و یا آنکه گوسفندش نصیب گرگ شود.

ولی انسان با این نوع تصفیه ای که در زنجیره های غذایی کرده و می کند، درباره توازن طبیعت چه اقدامی کرده است؟ کار کشاورزی، خواص فیزیکی خاک را تغییر می دهد، و اگر این کار به صورت کنترل نشده ای صورت بگیرد، به فرسایش خاک و تغییرات نامطلوب دیگر خواهد انجامید.

آدمی از حشره کشها و آفت کشها استفاده می کند؛ اما با این کار، آیا ممکن نیست نوع مقاومی از جانوران مزاحم ( حشرات، جوندگان و ... ) باقی بمانند و توسعه یابند؟ طبیعی است که این انواع مقاوم کم کم جای انواع از میان رفته را خواهند گرفت؛ یعنی در واقع ما از شر نوعی مزاحم راحت می شویم و گرفتار نوع دیگری می شویم که ممکن است دفعش بسیار مشکلتر باشد!

انسان روباهها، گرگها، و مارها را می کشد؛ در اینصورت شاید نتیجه آن زیاد شدن اولین مصرف کنندگان از قبیل موش و خرگوش باشد؛ نتیجه دیگر اینکار، سرانجام از میان رفتن کامل انواع این جانداران در روی زمین است. با این کارها انسان تنها خواسته است به مقدار بیشتری ماده و انرژی دسترسی پیدا کند!

آدمی از جهات دیگر هم بر محیط طبیعی خود اثر می گذارد؛ مثلا اکوسیستمهای طبیعی را از میان می برد و در عوض اکوسیستمی مصنوعی به نام شهر را جانشین آن می کند. برای این کار هم ناچار است کیلومترها خاک حاصلخیز را از میان ببرد و به جای آن، ساختمان، جاده، پارکینگ و فرودگاه بسازد. با این ترتیب انسان متمدن در مدت یکی دو قرن، اثری عظیم بر سیاره خود نهاده و چهره آن را طوری تغییر داده است که حتی در طول میلیونها سال قبل، مجموعه جانداران دیگر ساکن بر آن چنان نکرده بودند!!