امروزه انسان صرف نظر از آنکه با بیفکری به استفاده بی رویه و تهی کردن منابع زمین پرداخته است و فکری برای آیندگان نمی کند، با فعالیتهایی که به ویژه در امور صنعتی می کند، باعث آلوده شدن و طبیعتا غیر قابل استفاده شدن منابع مختصر موجود هم شده است.

آلودگی عبارت است از وارد کردن مواد یا انرژی ( مثلا به صورت حرارت ) به وسیله انسان در محیط زیست، به طوری که در نتیجه اینکار، منابع حیاتی و یا سلامت جانداران در معرض خطر قرار گیرد. آلودگی وقتی به این نام موسوم می شود که مقدار آن در محلی که نباید باشد، افزایش یابد؛ مثلا فسفات و نیتروژن از جمله مواد مورد نیاز هر موجود زنده است. این مواد در فاضلابهای شهری ( پاک کننده ها ) و فاضلابهای کشاورزی ( به صورت کود ) به مقدار زیاد موجودند و در صورتی که به رودخانه ها و دریاچه ها و مخازن آب راه یابند، باعث رشد سریع گیاهان آبزی از جمله جلبکها می شوند. ازدیاد جلبکها باعث کاهش اکسیژن آب، نامناسب شدن محیط برای ماهیان، آلودگی آب، و بالاخره مرگ آبزیان و مشکل شدن تصفیه و نامناسب شدن آب برای آشامیدن می گردد.

یکی دیگر از آلوده کننده های محیط زیست، آفت کشها هستند که برای از بین بردن آفتهای کشاورزی و حشرات و سایر حیوانات موذی خانگی به کار برده می شوند. این سموم برای انسان نیز زیانبارند، خصوصا اگر در موقع استفاده نکات ایمنی رعایت نشود. دانشمندان به فکر افتاده اند تا موادی تولید کنند که فقط برای "همان جاندار به خصوص" کشنده باشد؛ مثلا ماده ای که مراحل تکامل نوزاد سن گندم را با مشکل مواجه کند و شفیره سن گندم نتواند به یک سن بالغ تبدیل شود. امید است با پیشرفت دانش، زیانهایی که انسان به طبیعت می زند، دیگر ادامه پیدا نکنند. در گذشته از سمی استفاده می شد به نام د.د.ت. . استفاده از سم د.د.ت. امروزه ممنوع است. این ماده خیلی به درد نابود کردن جانوران موذی خورد؛ ولی از آنجایی که دارای خاصیت تجمعی است، استفاده از آن ممنوع شده است.

یک مثال: اگر میزان ماده د.د.ت. در آب دریا  ۰۰۰۰۵/۰ PPM ( قسمت در میلیون ) باشد، میزان آن در بدن پلانکتون ۰۴/۰ PPM ، و در بدن ماهی ای که پلانکتون می خورد، ۲۳/۰ PPM ، و در بدن ماهی ماهیخوار ۳۳/۱ PPM و در بدن اردک که جثه اش با ماهی ماهیخوار تقریبا یکی است، ۸/۲۲ PPM است. می دانیم که سموم باید از بدن دفع شوند ( مواد مضر بر خلاف مواد مفید، معمولا از بدن جانوران دفع می شوند ) پس چرا در بدن ماهی، و ماهی ماهیخوار اینهمه د.د.ت. پیدا شده است؟ چرا د.د.ت. در بدن اردک بسیار بیشتر از بدن ماهی ماهیخوار جمع می شود؟

متأسفانه ( همانطور که گفته شد ) د.د.ت. دارای خاصیت تجمعی است؛ چگونگی اینحالت اینگونه توضیح داده می شود: ماهی تعداد زیادی از پلانکتونها را که مقدار کمی د.د.ت. در بدن خود دارند، مصرف می کند، و قسمت زیادی از انرژی و مواد غذایی موجود در پلانکتونها را به محیط پس می دهد؛ ولی بخش اعظم د.د.ت. موجود در پلانکتونهای مصرف شده را انباشته می نماید؛ در نتیجه مقدار د.د.ت. در بدن ماهی بیشتر از نسبت موجود در بدن پلانکتونها است. د.د.ت. به دلیل ایجاد پیوندهای خاصی با بافت چربی بدن، به سادگی از بدن خارج نمی شود ( مثلا از راه عرق، مدفوع، و ... دفع نمی شود )؛ از آنجایی که بافت چربی در بدن اردک بیشتر از بافت چربی در بدن ماهی ماهیخوار است، مقدار د.د.ت. موجود در بدن اردک هم بیشتر است.

متأسفانه فلزات سنگین نیز در بدن تجمع پذیرند.