"اکنون که در حال نوشتن این سطور هستم، از فراز تپه سنفرندو در دامنه سانتامونیکا به کوههای زیبای سن گابریل نگاه می کنم. این کوهها حدودا پنجاه مایل تا شمال خانه من فاصله دارند، اما در حال حاضر نمی توانم دره یا کوه را ببینم، زیرا لایه قهوه ای-طوسی که ما لوس آنجلسی ها به آن دود یا مه می گوییم، آن را فرا گرفته است. دیروز، روزنامه لوس آنجلس تایمز نیز گزارش کرد که مشکل آلودگی هوا طی پنج سال گذشته تشدید شده است، در حالی که هنوز راه درازی در پیش داریم و احتمال اینکه مشکل آلودگی هوا حتی کنترل شود، هنوز وجود ندارد؛ زیرا در حال حاضر باز هم سوختهای فسیلی ( نفت، ذغال سنگ و گاز طبیعی ) به عنوان تنها منابع انرژی سوزانده می شوند. دود در اکثر شهرهای ما به ویژه در مناطق بسیار پرجمعیت مشکل بزرگی به شمار می رود. حتی اگر همه ما به ویونینگ برویم تا خود را از آلودگی هوا رها سازیم، دشمن، یعنی اتومبیل هایمان را با خود به همراه خواهیم داشت."

قسمتی از کتاب اسرار بدن مرد، نوشته دکتر آلفرد داش ( یک پزشک آمریکایی )، ترجمه فریبا جعفری

هوا نیز توسط انسان به گونه های مختلف آلوده می شود. دود و ذرات سمی حاصل از اگزوز اتومبیلها، دودکش کارخانه ها و نیروگاهها، وسایل تولید حرارت مثل بخاری، شوفاژ و آبگرمکن، و سوزاندن زباله ها در آلودگی هوا سهم بسزایی دارند. سوختن نفت و زغال سنگ، موادی از قبیل ترکیبات گوگردی، دی اکسید کربن و منو اکسید کربن ایجاد می کند که هر یک از آنها به نوعی باعث آلودگی هوا می شوند. تبخیر بنزین ( رها شدن بنزین در هوا به هر علتی ) خود باعث آلودگی هواست ( بخار بنزین سمی است، به طوری که تنفس هوای مخلوط با بخار بنزین برای حشرات طی چند دقیقه کشنده می باشد ).

هیدروکربنها و اکسیدهای نیتروژن ناشی از سوخت وسایط نقلیه، در شرایط خاص اقلیمی مانند آفتاب شدید، هوای ساکن و رطوبت هوا، در طبقات فوقانی جوّ تحت تأثیر اشعه خورشید ترکیب شده، منجر به تشکیل ترکیب خطرناکی به نام مه دود فتوشیمیایی می شوند که صدمه زیادی به سیستم تنفسی وارد می آورند و موجب امراض گوناگون ریوی و سوزش شدید چشم می شوند. در تهران به علت شرایط اقلیمی خاص خطر تولید مه دود فتوشیمیایی وجود دارد.

دی اکسید کربن در غلظت بالا برای انسان خطرناک است؛ این گاز در فرآیند تنفس، از بیشتر جانداران ( از جمله انسان ) دفع می شود؛ پس نباید در محیط اطرافمان زیاد باشد؛ باعث گرم شدن کره زمین هم می گردد.

منو اکسید کربن در غلظت بالا برای انسان بسیار خطرناک است؛ به طوری که کمتر از پنج دقیقه تنفس خالص این گاز، انسان را می کشد. از آن به عنوان قاتل خاموش هم یاد می شود. در اثر سوخت ناقص ( با شعله زرد و مانند آن ) به مقدار زیادی تولید می شود ( در دود سیگار هم وجود دارد ).

چند سال پیش در یکی از روزنامه ها خواندم که: هر تهرانی در هر روز ۶۰۰ گرم آلاینده را می بلعد. چرا میانگین عمر تهرانیها پایین است؟ در روز پنجشنبه ۶ اسفند ۱۳۸۸، به علت وزش باد شدید، آسمان تهران آبی بود، نعمتی که معمولا ما تهرانیها از آن محرومیم. چند سال پیش اعلام کردند که: ۷۰ درصد آلودگی هوای تهران بر اثر خودروها ایجاد می شود. آیا راه چاره این است که هر روز باد شدید بوزد؟